Posts Tagged ‘ινσουλίνη’

Ασκηση και Πρόληψη του Σακχαρώδους Διαβήτη:

Ασκηση και Πρόληψη του Σακχαρώδους Διαβήτη:

Ένας από τους προδιαθεσικούς παράγοντες που καταπολεμούντε με στόχο την πρωτογενή πρόληψη του τύπου 2 σακχαρώρη διαβήτη ( όχι εξαρτημένος από ινσουλίνη) είναι η έλλειψη φυσικής δραστηριότητας.
Τα περισσότερα άμεσα αποτελέσματα της φυσικής δραστηριότητας στην πρόληψη του διαβήτη επιτυγχάνονται λόγω του ότι η άσκηση ισορροπεί τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μειώνοντας την αντίσταση στην ινσουλίνη και βελτιώνοντας την ευαισθησία προς αυτήν.
Οι φυσικές δραστηριότητες που ενδείκνυται για πρόληψη του διαβήτη είναι το ζωηρό περπάτημα, το ποδήλατο, το κολύμπι και άλλες δραστηριότητες που κινητοποιούν μεγάλες μυϊκές ομάδες. Η άσκηση δύναμης σαν μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος άσκησης το οποίο περιλαμβάνει αερόβια άσκηση μπορεί επίσης να βελτιώσει την ανεκτικότητα στην γλυκόζη και την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
Aλλο ένα όφελος της συστηματικής άσκησης είναι η βελτίωση της σωματικής σύστασης. Τα άτομα που έχουν αυξημένη συσσώρευση λιπώδους ιστού αναπτύσσουν αντίσταση στην ινσουλίνη και συνεπώς συμβάλουν στην παθογέννηση του διαβήτη.
Με την τακτική άσκηση μειώνετε το βάρος και βελτιώνετε η σωματική σύσταση μέσω της ελάττωσης του συσσωρευμένου λίπους.
Παρ’όλα αυτά η άσκηση δεν είναι άνευ κινδύνου. Τα άτομα με διαβήτη χρειάζονται ειδικό, εξατομικευμένο πρόγραμμα άσκησης και παρακολούθηση κατά τη διάρκεια αυτού.
Γι’αυτό σας συνιστούμε να συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό εάν πρόκειται να ξεκινήσετε σωματική δραστηριότητα.

  • Print
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Add to favorites
  • Google Buzz
  • LinkedIn
Η άσκηση μειώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Η άσκηση μειώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη δημιουργεί πρόβλημα στη ρύθμιση του σακχάρου. Αυτό φαίνεται στο πρωινό σάκχαρο νηστείας όταν αυτό είναι > 100. Η κατάσταση αυτή περιγράφεται και ως διαταραχή ανοχής στη γλυκόζη. Το 40% των ατόμων με αντίσταση στην ινσουλίνη θα αναπτύξουν Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 μέσα σε 5 με 10 χρόνια, ενώ οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να έχουν αντίσταση στην ινσουλίνη με ρυθμισμένο όμως το σάκχαρο. Η συνοσηρότητα με άλλες καταστάσεις όπως παχυσαρκία, δυσλιπιδαιμία και υπέρταση είναι πολύ συνηθισμένη στα άτομα με αντίσταση στην ινσουλίνη. Επιπλέον η αντίσταση στην ινσουλίνη συνδυάζεται με αυξημένες πιθανότητες ανάπτυξης της στεφανιαίας νόσου.

  • Print
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Add to favorites
  • Google Buzz
  • LinkedIn